Golf van extreem geweld onder bewoners midden oosten verbijstert onderzoekers: ’Baby’s uit armen van moeder gerukt en gedood’
Het gaat om een grote gemeenschap die al decennialang werd gevolgd door wetenschappers. De netanjoden en hamaspalestijnen leefden jarenlang in een hechte groep, waarin vriendschappen, samenwerking en onderlinge verzorging schering en inslag waren. Maar enkele jaren geleden viel de groep uiteen in twee rivaliserende kampen. Volgens de onderzoekers ontstond de tweedracht rond 2015. Of eerder of later… Twee extremistische subgroepen binnen de gemeenschap begonnen elkaar steeds vaker te vermijden. In 2018 was de breuk definitief. Sindsdien viel vooral een groep systematisch de andere aan, vaak in goed georganiseerde raids. „Mannen die samen zijn opgegroeid en elkaar hun hele leven hebben gekend, keerden zich plots tegen elkaar”, zegt een van de betrokken wetenschappers. „Dat is zeer ongebruikelijk bij semieten en moeilijk te bevatten.” Bij de aanvallen werden niet alleen volwassenen gedood, maar ook minstens 19 jongen. In sommige gevallen werden baby’s uit de armen van hun moeder gerukt en gedood.
 
Geweld tussen joden en palestijnen is op zich niet uitzonderlijk. Zij vallen soms rivaliserende groepen aan om territorium of voedselbronnen uit te breiden. Wat deze zaak zo schokkend maakt, is dat het geweld zich richtte tegen voormalige groepsleden. „Ze gedragen zich alsof de anderen plots vreemden zijn geworden”, aldus de onderzoekers. „Eerdere jaren van samenwerking lijken volledig uitgewist.” Onderzoekers vermoeden dat veranderingen in de hiërarchie en het verdwijnen van enkele belangrijke leden de sociale samenhang hebben ondermijnd. Het dwingt ons na te denken over hoe snel groepsidentiteit kan veranderen”, zeggen de onderzoekers. „Vriendschappen en samenwerking kunnen verdwijnen zodra een ’wij-zij’-denken ontstaat.” Ze waarschuwen echter voor snelle conclusies. „Dit betekent niet dat oorlog of geweld onvermijdelijk is. Maar het toont wel hoe fragiel sociale banden kunnen zijn.”
 
Voor de wetenschappers die de bewoners van het midden-oosten al tientallen jaren volgen, blijft het vooral emotioneel zwaar. „We hebben deze mensen zien opgroeien”, klinkt het. „En nu zien we hoe voormalige vrienden elkaar doden. Dat laat niemand onberoerd.”
 
Hoezo evolutie?
De opmerkzame lezer begreep natuurlijk dat het bovenstaande aanvankelijk over de burgeroorlog’ onder apen ging. ’s Werelds grootste gemeenschap van chimpansees valt uit elkaar. Bij elke beschrijving van die burgeroorlog dacht ik dat het over de huidige aanloop tot een derde wereldoorlog ging. Kan religie bij het brengen van vrede tussen landen, legers en mensen een factor van belang zijn? De steeds herhaalde dooddoener dat religie ons veel oorlog heeft gebracht is domweg onjuist. Maar hoe komt dat na eeuwen en eeuwen van judaïsme. christendom en islam, we laten gebeuren dat het ontstaansgebied van die drie religies en de bewoners worden geofferd op het hakblok van macht en geweld?
 
Maar wat is religie eigenlijk? 
Religie bestaat onder andere uit rituele praktijken, en een set van ethische normen en waarden. En religie gaat over overtuigingen over een wereld buiten de onze, transcendente wezens, en God. Voor veel mensen is religie daarnaast een intrinsiek deel van etnische identiteit. En op verschillende plekken, zo ook in het midden-oosten, is religie een juridische status. De religiewetenschapper legde uit dat al deze belangrijke aspecten niet voor iedereen op dezelfde manier onderdeel uitmaken van het dagelijks leven. Er zijn dus allerlei verschillende manieren waarop men religieus kan zijn. Het midden-oosten is nog steeds als “thuis” van joden, christenen en moslims. Deze religies hechten grote waarde aan specifieke historische plaatsen, die zij als heilig bestempelen. Religie speelt dus een belangrijke rol in de verhoudingen in het midden-oosten, en in de politieke verdediging van acties van bijvoorbeeld landen buiten de regio - denk aan de Verenigde Staten. In hoeverre kan of moet religie ook een rol spelen in oplossingen voor de huidige spanningen en conflicten? Er zijn in de regio erg veel religieuze organisaties die belangrijk zijn voor bijvoorbeeld onderwijs, zorg en pogingen tot vredesopbouw. In die zin kan religie dus als een “force for good” worden aangegrepen. I

​De Israëlieten stammen af ​​van de Kanaänieten in de Levant. Hebreeuws is van oorsprong een Kanaänitische taal. De inheemse bevolking van de Levant, zoals de Libanezen, Syriërs, Joden, Palestijnen en Samaritanen, is van Kanaänitische oorsprong en draagt ​​in verschillende percentages oud Kanaänitisch DNA.
 
Palestijnen zijn genetisch meer verwant aan de oude Kanaänieten, Israëlieten, oude Joden en Samaritanen van Israël dan moderne Joodse groepen. Zij zijn de oude Joden en christenen van Israël die zich in de 7e eeuw tot de islam bekeerden nadat de Arabieren Israël hadden veroverd. Palestijnse christenen zijn de oude Joden van Israël die het christendom hebben gesticht.
 
Demografische geschiedenis van Palestina (regio)
De bevolking van de regio Palestina, die ongeveer overeenkomt met het moderne Israël en Palestina, is in de loop van de geschiedenis zowel in omvang als in etnische samenstelling gevarieerd. Sommigen zien deze demografische geschiedenis als relevant voor debatten over de kwestie van de inheemse bevolking in de regio Palestina en daarmee de politieke legitimiteit in het Israëlisch-Palestijnse conflict. Studies naar de demografische veranderingen in Palestina door de millennia heen hebben aangetoond dat een Joodse meerderheid in de eerste eeuw na Christus was veranderd in een christelijke meerderheid in de 3e eeuw na Christus, [4] en later in een moslimmeerderheid, waarvan wordt aangenomen dat deze in Mandaat-Palestina (1920-1948) al minstens sinds de 12e eeuw na Christus bestond, waarin de volledige overgang naar de Arabische taal werd voltooid. [ 5 ] IJzertijd Tijdens de zevende eeuw v.Chr. waren er maar liefst acht volken in Palestina gevestigd. Hiertoe behoorden de Arameeërs van het koninkrijk Geshur; de Samaritanen die het koninkrijk Israël in Samaria vervingen; de Feniciërs in de noordelijke steden en delen van Galilea; de Filistijnen in de Filistijnse pentapolis; de drie koninkrijken van Transjordanië – Ammon, Moab en Edom; en de Judeeërs van het koninkrijk Juda. [ 6 ] Volgens Finkelstein en Broshi bedroeg de bevolking van Palestina aan het einde van de achtste eeuw v.Chr. ongeveer 400.000. In het gebied van Juda, in de centrale heuvels, Benjamin en Jeruzalem, bedroeg de bevolking ongeveer 110.000. Aan het begin van de zesde eeuw suggereren de onderzoeksresultaten van Ofer dat er ongeveer 100.000 mensen in het koninkrijk Juda woonden, met een bevolking van ongeveer 69.000 in de centrale heuvels, Benjamin en Jeruzalem. [7] Een studie van Yigal Shiloh van de Hebreeuwse Universiteit suggereert dat de bevolking van Palestina in de IJzertijd nooit meer dan een miljoen mensen telde. Hij schrijft: "...de bevolking van het land in de Romeins-Byzantijnse periode was veel groter dan in de IJzertijd..." Shiloh accepteerde de schattingen van de Israëlische archeoloog Magen Broshi van de bevolking van Palestina van 1.000.000-1.250.000 en merkte op dat de bevolking van Israël in de IJzertijd kleiner moet zijn geweest, gezien de bevolkingsgroei. Etc. etc.
https://en.wikipedia.org/wiki/Demographic_history_of_Palestine_(region) Walter Smyth


 
Joden uitsluiten   Peter Breedveld
Je zal als wethouder maar opdracht geven voor een onderzoek naar de rol van je gemeente bij de koop en verkoop van Joods vastgoed in de Tweede Wereldoorlog en vervolgens als antisemiet tegen de schandpaal worden gezet door De Telegraaf en het Nieuw Israëlietisch Weekblad.
De Rijswijkse GroenLinkser Mark Wit overkomt het. Wit laat dus dat onderzoek doen waarbij het belangrijk is om zoveel mogelijk betrokkenen te bereiken. Een rabbijn uit de begeleidingscommissie en de leider van het onderzoeksteam adviseren een oproep in het Nieuw Israëlietisch Weekblad en in het tijdschrift en de nieuwsbrief voor Nederlandse Joden in Israël, Irgoen Olei Holland, maar dat vinden Wit en het college van burgemeester en wethouders geen goed idee, volgens het NIW omdat ‘deze media zodanig informatie gaven over het conflict in Gaza dat de gemeente Rijswijk zich niet wilde associëren met deze media’.
‘Gemeente Rijswijk sluit Joden uit van informatie’, concludeert NIW (lees: Esther Voet, die het artikel schreef). De Telegraaf hangt er een heel artikel over Jodenhaat aan op dat als kop heeft: Uitsluiten en zwartmaken Joden weer aan orde van de dag: ’Met naam en toenaam, ze schamen zich er niet eens voor’. Behalve dit voorbeeld van het uit de spuigaten lopende antisemitisme somt De Telegraaf nog meer voorbeelden op: De Groenlinks/PvdA-motie tegen het leveren van wapenonderdelen aan Israël en de Joodse PvdA-leden die werden weggejoeld (lees hier het hele verhaal), Anja Meulenbelt die Israël vermoedt achter de twee recente aanslagen op een Rotterdamse synagoge en een Amsterdamse school, het optreden van Hitler-bewonderaar Kanye West in het Gelredome, de felle protesten tegen de deelname van een Israëlische cantor aan een Chanoekaconcert in het Concertgebouw, de beëindiging van de subsidie aan een organisatie, ‘Na de Oorlog’, ‘met negentig procent Joodse sprekers’, Rob Jetten die naar aanleiding van de aanslagen een aantal Joodse organisaties had uitgenodigd maar niet het CIDI, en een gerucht over een leerkracht die zou hebben gezegd dat Hitler een Joodse moeder had. Bovenaan het artikel staat een foto van het Paleis op de Dam waar met rode verf ‘Fuck Israël’ op is gekladderd.
Waardoor bij mij het vermoeden rijst dat het wel meevalt met dat toenemende antisemitisme in Nederland. Toenemend anti-Israëlisme, zeker. Ik pleit zelf ook schuldig. Weg met schurkenstaat Israël, de dolle hond van het Midden-Oosten. Maar ik gebruik Israël niet als synoniem voor Joden, en De Telegraaf en het NIW wel.
Liever aids dan moslim
De Telegraaf citeert het college aldus over de weigering een oproep of advertentie of whatever in het NIW en die Irgoense nieuwsbrief te plaatsen: ‘deze media gaven een dusdanige kleuring aan het conflict in Gaza dat de gemeente het besluit heeft genomen om haar oproep hier niet te plaatsen’.
Dat klinkt al wat anders dan hoe het NIW citeert en ik kan me er ook wel wat bij voorstellen. Althans, ik weet hoe het NIW, met als harde kern de rabiate hoofdredacteur Esther Voet en haar losgeslagen golem Bart Schut, iedereen verketteren en vervloeken die niet, gehuld in de Israëlische vlag, huilt van vreugde om het afslachten van tienduizenden Palestijnen door het IDF. Ze zijn ook racisten, Voet en Schut, waarbij vooral die laatste zich te buiten gaat aan bizarre rants tegen Arabieren en moslims. Dat-ie liever aids heeft dan moslim en zo. Over de gruwelmoord op de Saoedische journalist Jamal Khashoggi, volgens Schut een Moslimbroeder, tweette hij: ‘Good riddance’.
Net even in mijn archief mijn stukken over Esther Voet opgezocht, want het was een beetje weggezakt, maar hoe gewetenloos dat mens iedereen framet met wie ze het niet eens is, tot het verminken van tweets aan toe. Corrupt tot op het corrupte bot.
Revisionistisch-zionistische terreurorganisatie
Van Irgoen Olei Holland had ik nog nooit gehoord. Ik weet wel dat Irgoen een revisionistisch-zionistische terreurorganisatie was dat meteen na de oorlog al Palestijnen begon af te slachten (en ook Britse instellingen in Palestina bombardeerde). Dus hallootjes. Klagen over antisemitisme en je dan in één adem door te buiten gaan aan racisme en islamofobie, het is eigenlijk meer regel dan uitzondering bij die antisemietenjagers. In De Telegraaf ook, dat in hetzelfde nummer als het artikel over de openlijke Jodenhaat een rabiate column van de doorgesnoven Nausicaa Marbe plaatst over verkrachtende en moordende asielzoekers met als titel ‘Mensen zijn fluwelen behandeling islam zat’.

Een heel andere 4 mei…
Tijd om de relatie tussen moslims en Joden te herstellen

Lody van de Kamp
Rabbijn en publicist.

‘Wij staan naast de Joodse gemeenschap’
​Belgisch onderzoek naar besnijdenissen is kwalijk
Ons binnenland verdient evenveel aandacht als het buitenland
​Mijn voornemen was om hier niet meer over te schrijven. Over de verhouding tussen moslims en Joden in ons land. Genoeg is genoeg. Nog een keer ‘dialoog’, nog een keer ‘polarisatie’, nog een keer die ‘wederzijdse beeldvorming’? Zijn dat geen sleetse woorden die hun beste tijd inmiddels hebben gehad? Moet onze aandacht niet ook eens uitgaan naar andere zaken in ons fraaie Nederland?
Dat was mijn voornemen. Maar nog geen korte tijd nadat ik dacht dit besluit te kunnen nemen, werd ik onaangenaam getroffen door twee artikelen in onze pers. Publicaties waarvan ik meteen wist dat ik er niet aan voorbij mocht gaan.
Het eerste ging over een bijzonder moment in de geschiedenis van Said & Lody. U weet wel: de van oorsprong Marokkaanse Amsterdammer Said Bensellam en de schrijver van deze column, de Joodse Lody van de Kamp, die al jaren met elkaar optrekken.
Said & Lody proberen inmiddels vijftien jaar iets te betekenen voor de onderlinge verhouding tussen moslims en Joden in ons land. Dit ondanks de confrontaties tussen beide groepen in andere delen van de wereld. Dit ondanks de schijnbaar onoplosbare conflicten in en rond Israël, Palestina en Gaza.
De gemeente Amsterdam, en dan met name stadsdeel West, samen met het bekende WOW Hostel midden in die wijk, vonden dat er stilgestaan moest worden bij dit vijftienjarig jubileum.
Het resultaat was een drukbezochte, inspirerende bijeenkomst, waar bestuurders en politici nog eens duidelijk maakten hoe belangrijk het is dat juist vanuit de gemeenschappen zelf — die vaak ideologisch mijlenver uit elkaar lijken te liggen — het gesprek wordt gevoerd. Dat is van groot belang voor het behoud van het samenleven.
Moslims en Joden moeten nu actief aan de slag om de schade in hun onderlinge verhoudingen proactief te repareren
Enkele dagen later las ik commentaar op ons werk: ‘Wat deze twee mensen hebben weten te bereiken is indrukwekkend. Het gesprek aangaan, elkaar ontmoeten, van mening mogen verschillen. Maar…’ En dan volgt een grote maar. ‘Of er op veel plaatsen in ons land Saids en Lody’s te vinden zijn, weet ik niet. De meeste Saids zijn opgevoed met een onbespreekbare, diepgewortelde haat tegen de Lody’s; antisemitisme en antizionisme zijn hun met de paplepel ingegoten.’
In vredesnaam, hoe komt deze schrijver daarbij? Is zo’n stelling niet juist het driedubbel onderstrepen van die valse beeldvorming waar joden en moslims in ons land samen onder lijden? Beeldvorming die de onderlinge animositeit aanwakkert. Iets wat de afgelopen jaren, ondanks inspanningen van meerdere initiatieven zoals dat van Said & Lody, alleen maar erger is geworden.
Na het lezen hiervan was ik boos. Maar na die boosheid kwam iets anders naar boven. Juist het publiceren van dit soort quasi-wijsheden is reden om met dubbele energie door te gaan en afscheid te nemen van animositeit. Onze onderlinge verhoudingen hebben de afgelopen jaren, mede onder druk van wat er gebeurt in dat strookje aan de Middellandse Zee, veel schade opgelopen. Door dit soort stellingen is het tijd voor een nieuw woord. In mijn hoofd is dat woord ‘reparatie’.
Niet langer proberen de vrede te bewaren of een vreedzame gezamenlijke co-existentie in stand te houden. Nee, moslims en Joden moeten nu actief aan de slag om de schade in hun onderlinge verhoudingen proactief te repareren. Weg met de beeldvorming van haat en aversie. Aan de slag met herstel.
Hoe doen we dat?
Ik las nog een artikel. De algemeen directeur van het Joods Cultureel Kwartier in Amsterdam — het Joods Museum, het Holocaust Museum, de Portugese Synagoge en de Hollandsche Schouwburg — dr. Emile Schrijver, klaagt in de Telegraaf over dalende bezoekersaantallen. Mensen blijven weg. Dat heeft alles te maken met gevoelens van onveiligheid in en rond Joodse instellingen.
Naast die onveiligheid spreekt Emile Schrijver ook over de neiging om Israël uit te sluiten binnen de creatieve sector. Bijna automatisch worden ook Joden mee gecanceld. Gevolg: mensen gaan niet meer naar een Joods museum of een synagoge.
Bijna automatisch worden ook Joden mee gecanceld
Als deze ontwikkeling doorzet, zullen we als gemeenschappen nog minder kennis van elkaar hebben dan nu al het geval is. We leven dan steeds meer als vreemden naast elkaar in plaats van met elkaar. Dat vormt opnieuw een vruchtbare bodem voor beeldvorming, met alle negatieve gevolgen van dien.
Het is tijd om te repareren. Om te herstellen wat de afgelopen jaren aan fatsoenlijke wederzijdse verhoudingen is gesneuveld onder druk van internationaal geweld. Het is tijd om elkaars instellingen te blijven bezoeken. Om kennis op te doen van elkaars geschiedenis, cultuur, religie en erfgoed. Zo kunnen we repareren.
Beste islamitische en Joodse landgenoten, gaan we repareren?
Dan kan ik hopelijk de volgende keer weer over andere onderwerpen schrijven.
​Uit: Kanttekening





Responsive & Interactive

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi.

Cleaner Graphics

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi.

Wider Scope

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi.

Tablet Ready

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi.

See Some Examples