Kunnen wij het idee van buitenaardse wezens aan? ‘Misschien wel superieur aan mensen’ De vraag of buitenaardse wezens bestaan, is niet beantwoord. Misschien wordt zij dat wel nooit. Maar de speculatieve vraag wat buitenaards leven zou betekenen voor de theologie, kan niet buiten beschouwing blijven. ‘Stel dat er een buitenaards wezen voor onze deur staat, en zegt dat hij tot de Islam wil overgaan!’ 

Bestaan buitenaardse wezens? En zo ja, wat betekent dit dan voor ons denken over de mensheid als kroon op de schepping?  (Ahsan taqwiem).
Al eeuwenlang stellen theologen de vraag of er werelden voorbij onze eigen wereld bestaan. Als dat zo is, zal de hele theologie opnieuw doordacht moeten worden. Maar het is niet nodig daarop te wachten. De Koran kent nu ook al aanknopingspunten voor dit soort speculatieve theologie. Als we vandaag, morgen of later onomstotelijk bewijs vinden voor buitenaards leven, zal dat leiden tot ‘een fundamentele breuk in het menselijk bewustzijn’, waarna niets meer hetzelfde zal zijn. De ontdekking van buitenaards leven zou een omslag, een historische breuk zijn in de geschiedenis van de menselijke beschaving. Het zijn geen wezens zoals engelen, wier bestaan ​​een kwestie van geloof is voor moslims, net als voor sommige andere religieuze groepen.
Als ze inderdaad bestaan, hebben buitenaardse wezens (letterlijk: "buiten de aarde") een materieel bestaan ​​in de wereld van ruimte en tijd op andere planeten dan de aarde.
Dergelijke wezens kunnen eenvoudige eencellige organismen zijn, vergelijkbaar met bacteriën, maar de meeste mensen gebruiken de term buitenaards om intelligent leven op andere planeten aan te duiden.
Van alle bekende objecten in ons zonnestelsel is alleen van de aarde zeker dat de omstandigheden aanwezig zijn die nodig zijn voor het bestaan ​​van vloeistoffen onder de heersende omstandigheden.
Het is ook mogelijk dat Jupiters manen Europa en Ganymede, evenals Saturnus' maan Titan, vloeistof op of onder het oppervlak hebben.
Er bestaat dus een kleine kans dat er levensvormen op deze manen voorkomen.
En we weten dat water, van alle vloeistoffen, daadwerkelijk een aantal zeer bijzondere eigenschappen bezit die cruciaal zijn voor het ontstaan ​​van leven.
 
Mogelijkheden in de Koran
In dit verband is het de moeite waard om te bedenken hoe de Heilige Koran ons leert over het verband tussen water en leven:
Zien de ongelovigen dan niet dat de hemel en de aarde één geheel vormden (als één scheppingseenheid), voordat Wij ze scheidden? Wij hebben uit water alle levende wezens geschapen. Zullen zij dan niet geloven? (21:30)
Tegenwoordig vertellen wetenschappers ons dat het leven in de zee is ontstaan ​​toen eenvoudige moleculen zich aan elkaar bonden en zichzelf vermenigvuldigden.
En Allah zei dat Hij al het leven uit water heeft geschapen en een beschermend bladerdak over de aarde heeft opgeworpen. Allah weet het het beste, en het enige wat wij kunnen doen is bestuderen, onderzoeken en reflecteren.
Er zijn verzen in de Koran die het geloof in het bestaan ​​van dergelijke wezens lijken te ondersteunen: Heilig is Hij Die alles in paren schiep van hetgeen op aarde groeit en van henzelf en van hetgeen zij nog niet kennen. (36:36). Ook de uitdrukking "rabbul `alamien" (wat "de Heer der werelden" betekent) als beschrijving van God wijst bijvoorbeeld op de mogelijkheid van het bestaan ​​van wezens in vele werelden.
We lezen in de Koran verschillende verzen waarin Gods schepselen van verschillende soorten worden genoemd: Tot Zijn tekenen behoort de schepping van de hemel en de aarde, en de levende wezens die Hij daarin heeft verspreid; en Hij heeft de macht om ze te verzamelen wanneer Hij wil. (Koran 42:29)
Op basis van het bovenstaande vers, en andere verzen, wijzen ​​sommige korangeleerden het geloof in het bestaan ​​van leven op andere planeten of elders dan de aarde, naar eigen inzicht niet af.
 
Humanitarisme, in combinatie met geospatiale technologieën, is uitgegroeid tot een middel om hulpverleningsoperaties in complexe omgevingen te verbeteren. Geospatiale kunstmatige intelligentie (GeoAI) ondersteunt realtime situationeel bewustzijn [1], identificeert risicogroepen door de integratie van op afstand verkregen beelden en demografische analyses [2], en biedt digitale kaarten en ruimtelijke analyses ter ondersteuning van hulpverleners [3]. De digitalisering van de humanitaire praktijk legt de nadruk op snelle gegevensverzameling via mobiele technologieën (bijv. smartphones en sociale media), participatieve cartografie, teledetectie (bijv. satelliet- en dronebeelden) en kunstmatige intelligentie geïntegreerd met geografische informatiesystemen, ook wel GeoAI genoemd. Deze mogelijkheden vormen de technische basis voor hedendaagse humanitaire hulpverlening. Hoewel deze ontwikkelingen de technische capaciteit vergroten, worden milieurechtvaardigheid, ethische, participatieve en bestuurlijke kaders die nodig zijn om machtsasymmetrieën aan te pakken, gevoelige gegevens te beschermen en kwetsbare bevolkingsgroepen te beveiligen, vaak over het hoofd gezien.
 
De convergentie van GeoAI met humanitaire en op rechtvaardigheid gerichte benaderingen weerspiegelt een veranderend humanitair landschap. Dit artikel evalueert vier onderling samenhangende gebieden: (1) het humanitaire landschap en ruimtelijke milieurechtvaardigheid; (2) het dilemma van dual-use van GeoAI in humanitaire hulpverlening en militaire operaties; (3) de infrastructurele vereisten van GeoAI en de geografische beperkingen op de implementatie ervan; en (4) de ethische dilemma's die inherent zijn aan GeoAI en geospatiale data in de context van het humanitaire principe van "doe geen kwaad". Als dit mensentaal is wie spreekt er dan Aliens? Maar er is een tolk! 

 
Buitenaards leven
Let op de uitdrukking in het bovenstaande vers: "levende wezens heeft Hij onder hen verspreid." Hier wordt verwezen naar wezens op andere planeten dan de aarde.
Het woord dat gebruikt wordt voor "levende wezens" is dabbah en volgens Muhammad Asad:
Het woord dabbah duidt op elk voelend, lichamelijk wezen dat in staat is tot spontane beweging; het wordt hier gecontrasteerd met de niet-lichamelijke, geestelijke wezens die als engelen worden aangeduid. (Asad, Muhammad. De boodschap van de Koran. Engeland: Book Foundation, 2003, p. 449)
Over hetzelfde vers merkt Abdullah Yusuf Ali op:
"Het is aannemelijk dat het leven in een of andere vorm verspreid is over een aantal van de miljoenen hemellichamen die door de ruimte verspreid zijn." (Ali, Abdullah Yusuf, De Koran: Tekst, Vertaling en Commentaar, Ad-Dar Al-`Arabiah, Beiroet, 1938, p. 1314).

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَيَعْقُوبُ بْنُ حُمَيْدِ بْنِ كَاسِبٍ، وَسُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالُوا حَدَّثَنَا مَرْوَانُ بْنُ مُعَاوِيَةَ الْفَزَارِيُّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ كَيْسَانَ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ ‏ "‏ بَدَأَ الإِسْلاَمُ غَرِيبًا وَسَيَعُودُ غَرِيبًا فَطُوبَى لِلْغُرَبَاءِ ‏"‏ ‏.‏ De profeet Mohammed, moge de barmhartigheid en zegeningen van Allah met hem zijn, zei: ‘De islam begon als iets vreemds, en zal weer iets vreemds worden, dus breng goed nieuws aan de vreemdelingen.’ Er werd gevraagd: ‘Wie zijn die vreemdelingen, o Boodschapper van God?’ Hij antwoordde: ‘Zij die de mensen corrigeren wanneer ze corrupt worden.’ In een andere overlevering zei hij in antwoord op dezelfde vraag: ‘Zij vormen een kleine groep mensen te midden van een grote, slechte bevolking. Zij die zich tegen hen verzetten, zijn talrijker dan zij die hen volgen.’
 
Wie zijn die vreemdelingen dan? Ben ik het, jij of de buren? Zijn het de mensen in de moskee, of die van de andere moskee? Die van de tempel, de kerk, de synagoge? Zijn we het allemaal, of niemand van ons? Zijn de vreemdelingen degenen die zich tot de Islam hebben bekeerd? Of de geboren moslim die plotseling een baard laat groeien, of voor het eerst een hoofddoek draagt? Ik denk dat velen van jullie het ermee eens zijn dat moslim zijn in de 21e eeuw je maar al te goed vertrouwd maakt met het gevoel een buitenstaander te zijn. Het zou zelfs een metafoor kunnen zijn voor willekeurigheid, alsof je willekeurig bent uitgekozen.
 
Maar serieus, veel bekeerlingen tot de Islam zullen je vertellen dat ze zich vóór hun bekering tot de islam als vreemdelingen voelden. Ze zullen spreken over het gevoel dat ze ergens anders thuishoorden, dat hun leven net iets uit de pas liep. Ze spreken vaak over een vaag gevoel dat ze niet ‘zichzelf’ waren. Net als iedereen om hen heen, voelen ze zich een vreemdeling in een vreemd land. Bekering tot de Islam kan je het gevoel geven thuis te komen, eindelijk normaal te zijn, hoewel je je soms nog steeds in een vreemd land bevindt. Eerst beschouwde je jezelf als vreemd en nu doet de omgeving het.
 
Het duurt dus niet lang voordat sommige bekeerlingen zich nog steeds een vreemdeling voelen en zich afvragen of dit gevoel van nooit helemaal op hun gemak te zijn, of zich nooit helemaal thuis te voelen, ooit zal verdwijnen. Sommigen concluderen dat dit niet zal gebeuren, tenminste niet voordat ze in hun ware thuis zijn – al Djannah, het Paradijs. Dit gevoel is niet beperkt tot bekeerlingen; vaak ervaren ook mensen die in de Islam zijn geboren een gevoel van er niet bij horen, van zich niet op hun plek voelen, van er niet bij passen, van vreemd zijn.
 
Wij zijn niet de eerste of enige moslims die nadenken over onze vreemdheid. De eerste moslims in Mekka moeten naar hun zussen, vaders en tantes hebben gekeken en zich hebben afgevraagd waarom zij de waarheid niet konden zien. Waarom zagen zij niet dat Mohammed de boodschapper van God was? Het vinden en accepteren van de waarheid is een prachtige zegen, maar vaak blijft het gevoel van vreemdheid bestaan. En dat is niet per se erg. Een bekende islamitische geleerde zei: Moslims zijn vreemdelingen onder de mensen; de ware gelovigen zijn vreemdelingen onder de moslims; en de geleerden zijn vreemdelingen onder de ware gelovigen. En de volgelingen van de Soenna, zij die alle vormen van vernieuwing afzweren, zijn eveneens vreemdelingen.
 
Het gevoel van vreemdheid dat we ervaren, is een gevoel dat gedeeld werd door de profeten en boodschappers vóór de profeet Mohammed. De profeet Noach predikte het woord van God aan zijn volk gedurende 950 jaar, maar hij werd verworpen en bespot. De profeet Lot, de profeet Ibrahim en de profeet Jona werden vervolgd en vernederd. De profeet Mozes werd niet alleen verworpen door de farao, maar ook door zijn eigen volk toen zij zijn oproep verwierpen en het gouden kalf aanbaden in plaats van de ene God. De profeet Jezus en zijn discipelen werden bespot toen zij ervoor kozen God vooral buiten de synagoge te aanbidden en moeten ongetwijfeld het gevoel van vreemdheid hebben ervaren dat wij vandaag de dag voelen.
 
De eerste soort vreemdheid is ‘Lofwaardige vreemdheid’, die voortkomt uit het geloof in één God. Het is de vreemdheid van hen die zeggen dat er geen god is dan Allah en dat Mohammed Zijn boodschapper is. Het is een troostende vreemdheid, die voortkomt uit de wetenschap dat er geen hulp is behalve van God. Het tweede type vreemdheid, is 'verwerpelijke vreemdheid': de vreemdheid van ongeloof. Die zal vreemd blijven, zelfs als de aanhangers talrijk zijn, de macht groot is en de aanwezigheid ervan wijdverspreid is. De derde categorie is de vreemdheid die een reiziger voelt. Deze is noch prijzenswaardig, noch verwerpelijk. Het heeft echter wel de potentie om prijzenswaardig te worden. Wanneer iemand die korte tijd op een plek verblijft, weet dat hij verder moet trekken, voelt hij zich vreemd, alsof hij nergens thuishoort. De profeet Mohammed zei: ‘Leef in deze wereld alsof je een vreemdeling of een reiziger bent.’ Het gevoel van vreemdheid dat veel moslims ervaren, is meestal iets positiefs. Het kan juist die prijzenswaardige vreemdheid zijn die onze liefde voor God en Zijn Boodschapper bevestigt. Het herinnert ons eraan om te leven alsof we reizigers zijn die op een tussenstop wachten tot God ons naar onze uiteindelijke verblijfplaats roept.

Het Boek der Vreemdelingen
"Het Boek der Vreemdelingen" van Ian Dallas is een roman die de reis beschrijft van een hoofdbibliothecaris die op mysterieuze wijze verdwijnt en een dagboek achterlaat waarin hij zijn vermoeidheid beschrijft over een wereld waar mensen lesgeven maar niets weten. Zijn opvolger raakt steeds meer geïntrigeerd door het lot van de verdwenen man, wat hem leidt naar een wereld waar taal ophoudt. Deze reis voert hem naar een mystieke traditie binnen de islam, waar hij de extase en kennis ervaart die gepaard gaan met het gezelschap van machtige derwisjen en haveloze bedelaars. Het boek wordt geprezen om zijn visie op God die betoverend is, zoals Alan Watts over Ian Dallas schreef. Dallas zelf zegt:
De moderne schrijver legt zijn literaire werk voor aan de critici. Mijn verlangen is om mijn werk voor te leggen aan die medereizigers die op zoek zijn naar een kaart om hun levensreis te begrijpen. Ronald Laing, de psychiater, zei ooit tegen me: 'De enige reden waarom ik mijn patiënten blijf psychoanalyseren, is in de hoop dat één van hen in zijn verhaal iets zal onthullen dat me zal helpen mijn eigen leven te begrijpen.'

Ik beschouw mijn werk als een soort wegwijzers op een reis, een reis die, toen ik eraan begon, niet alleen zonder bestemming leek, maar op zichzelf niets anders dan een onrustige en turbulente zwerftocht. Alles wat ik meenam door wat de chaos van mijn leven leek, was een tas met twee verbonden compartimenten. Het ene was het formele onderwijs en de cultuur als kind van mijn tijd. In het andere verborgen vakje bevond zich een andere versie van de gebeurtenissen, zowel historisch als familiaal, die een glimp van betekenis boden en leken aan te geven dat er, te midden van alle ellende van het leven en de grote verspilde tijd aan genot, toch een betekenis te vinden was en dat verlichting op een dag zowel de weg als het landschap zou verlichten.

Vaticaan voor soefi’s 
In Albanië moet een klein staatje komen voor liberale soefimoslims – een soort Vaticaanstad. Meer dan een plan is er vooralsnog niet. Maar als PR-stunt is het idee nu al geslaagd.

Kritiek op plan voor islamitische versie Vaticaanstad in Albanië
Het plan van de Albanese premier Edi Rama voor een ministaat voor moslims leidt ook tot kritiek. De overkoepelende organisatie van Albanese moslims, KMSH, vindt dat de premier met het idee „de religieuze harmonie in gevaar brengt”. ANP
De organisatie stelt tegenover Albanese media dat dergelijke initiatieven een „gevaarlijk precedent” kunnen vormen voor de toekomst van het land. Rama maakte zondag bekend dat hij een soevereine staat wil stichten, naar het voorbeeld van Vaticaanstad. Deze moet worden gevestigd in de Albanese hoofdstad Tirana en wordt gerund door de Bektashi-orde, een liberale stroming van de islam.

De leider van de Bektashi-orde in Tirana heeft het idee juist verwelkomd. Het „uitstekende initiatief” zou volgens hem juist „een nieuw tijdperk van religieuze tolerantie en de bevordering van de vrede inluiden”. Ongeveer de helft van de Albanezen is moslim, van wie 10 procent tot de Bektashi-orde behoort.
De ministaat wordt circa 10 hectare groot, vier keer zo klein als Vaticaanstad, en komt op de plek van het internationale hoofdkwartier van de orde. Het drinken van alcohol wordt in de staat toegestaan en vrouwen hoeven zich niet aan kledingvoorschriften te houden. Rama schreef woensdag op berichtenplatform X dat het door de benodigde juridische wijzigingen lang zal duren voordat het plan werkelijkheid wordt.
 
Van de soefi-gedichten , deze van de dichter Rahim.
Die gaat als volgt:
 
Wanneer je ogen gevuld zijn met het beeld van je geliefde,
kan niets anders erin binnendringen.
Wanneer het huis van de reiziger vol is,
deinst een nieuwe reiziger terug,
en bekijkt ‘t van een afstand.
 
Veel mensen die zich voortdurend inspannen om het hoogste niveau van perfectie te bereiken in alle aspecten van het dagelijks leven, doen dat echter om onthechting van wereldse zaken te bereiken. Maar ook zij hebben grote moeite om zichzelf te beschermen tegen wereldse verleidingen en afleidingen. Ze blijven vechten. Maar zodra ze 'die ervaring' (de ervaring van het goddelijke) hebben, kan geen enkele wereldse verleiding hen meer afleiden. ‘De reiziger die terugkeert wanneer hij een vol huis ziet’, betekent dat hij heeft gezien dat de voetbalstadions, de meerdaagse muziekfestivals, de stranden in de zomer, de partytenten, en veel andere plaatsen van vermaak, boordevol mensen zijn en neemt afstand. Die analogie brengt een zeer diepgaande gedachte over. Je bent vervuld van de Geliefde en niets anders kan nog binnenkomen.
Die gelukzaligheid is de ultieme gelukzaligheid.
Ze gaat voorbij de zintuigen en het verstand.
Er is niets buiten die gelukzaligheid.
En de sufi verlangt naar niets anders.
Hij is volkomen tevreden.
 
Je adem laat de bladeren zwaaien,
bloemen veranderen in vruchten als je lacht,
De zon reist helder door de lucht, het is je eigen creatie.
Jij bent degene die alles doet,
en ook degene die anderen dat laat doen.
Ik buig voor u, God, ik buig voor u.

Iemand beantwoordde de vraag: Hoe is het om een ​​soefi-moslim te zijn? Interessante vraag:
Nou, dat verschilt van persoon tot persoon.
Ik ben een moslim en daar ben ik dankbaar voor :) Islam betekent Salam, dat betekent vrede.
Ik ben opgegroeid in een soefi-familie. Het is een traditie in onze familie om respect te hebben voor ouderen, voor de armen en behoeftigen te zorgen, en ethiek is erg belangrijk.
Tijdens mijn (bescheiden) levensreis heb ik ingezien dat we allemaal gelijk zijn. Religies zijn slechts namen, maar de meeste bieden wel een bepaalde waarde en betekenis aan de mens, antwoorden op vragen over het hiernamaals, enzovoort. ...
Het is alsof je jezelf ziet als een letter op een bladzijde van het boek 'Mensheid', letters die woorden vormen, elke letter uniek...
Het is alsof je de toekomst als een illusie ziet en het heden als de ware realiteit die je hebt...
Het is alsof je weet dat je pas echt jezelf bent als je alleen bent...

Het is alsof je op reis gaat om het 'ik' uit je gedachten te bannen en de 'ik-heid' van God te waarderen...
Het is alsof je waarde hecht aan de mens, omdat ieder mens een prachtig onderdeel is van een prachtig kunstwerk van God.
Het is alsof je niet alleen glimlacht in goede tijden, maar ook in tijden van verdriet en tranen; je zoekt altijd naar de betekenis in de glimlach, ongeacht je gemoedstoestand.
Nooit oordelen, nooit de rol van God spelen...
Mensen zien met de ogen van ons hart en naar hen luisteren met de oren van ons hart.
Om te beseffen dat uiterlijkheden slechts een illusie zijn, de enige waarheid is het hart...
Om te weten dat deze multiversums zijn geschapen door Liefde... barmhartigheid, dus als we liefhebben, hoeven we er geen reden of naam aan te geven, gewoon liefde...
En zie jezelf uiteindelijk nooit als beter, ieder mens is uniek, uniciteit kan niet worden vergeleken, het moet worden gewaardeerd.

​In de Koran zegt Allah: "En Wij hebben u (profeet Mohammed, vrede zij met hem) uitsluitend gezonden als een genade voor de multiversums." Dus als wij moslims denken dat wij de waarheid spreken, moeten we wel dwaas zijn, want de mensheid deelt die waarheid...
De meeste mensen beginnen met blind geloof, maar het doel is om de wereld van het onzichtbare te openen en het poëtische potentieel te ontsluiten dat een persoon in dit leven bezit, maar dat is gereduceerd tot het paradijs in ruil voor vijf keer per dag hurken.
Als je in een speciaal gewaad een ruimte betreedt met de Koran in je hand en rituelen uitvoert, maar je ziet of voelt dat spirituele hart niet spreken, vibreren en je proberen te leiden, wat ben je dan precies aan het doen? Intellect en intelligentie, met name het geheugen, vormen een ondersteunend systeem voor overleving en het gebruik ervan.

Nasruddin galoppeerde op zijn ezel over de markt
Het stadsplein was vol, want het was marktdag. Het leek alsof hij eraf zou vallen, want hij hield zich met één hand ternauwernood vast aan de teugels en worstelde met de andere hand om zijn tulband op zijn hoofd te houden.
Niemand had Nasruddin of zijn ezel ooit zo snel zien bewegen!
"Hé Nasruddin!" riep een van zijn vrienden toen Nasruddin voorbijreed. "Waar ga je zo snel heen?"
Nasruddin riep terug terwijl de ezel voorbij galoppeerde. "Eerlijk gezegd weet ik het niet! Je moet het aan de ezel vragen!"
Nasruddin deelt de last van de ezel
Nasruddin was het bos ingegaan om hout te hakken.
Aan het einde van de dag bond hij het hout bij elkaar, maar in plaats van het op de ezel te leggen, zette hij het op zijn eigen hoofd. Vervolgens klom hij op de ezel en reed naar de stad.
"Nasruddin!" riep een van zijn vrienden. "Waarom draag je die bundel hout op je hoofd? Doet dat geen pijn?"
"Het doet wel pijn," gaf Nasruddin toe, "maar ik wilde de last delen."
"Ik snap het nog steeds niet," zei Nasruddins vriend, met een verbaasde blik.
"De ezel draagt ​​mij," legde Nasruddin uit, "maar ik draag het hout."
Nasruddins ezel is verdwenen
Nasruddins ezel was verdwenen, maar Nasruddin leek er niet verdrietig om te zijn, maar juist blij. In plaats van naar zijn ezel te zoeken, zat hij koffie te drinken in het café. Iedereen was verbaasd, wetende hoeveel Nasruddin van zijn ezel hield, en zijn ezel was nu al een paar dagen vermist.
"Ik snap niet waarom je er zo blij uitziet," zei iemand uiteindelijk tegen hem. "Hoe kun je zo lachen als je je ezel kwijt bent?"
"Ik lach omdat ik niet op de ezel zit," legde Nasruddin uit, terwijl hij nog een slok van zijn koffie nam. "Stel je voor: als ik op de ezel zat, zou ik ook verdwaald zijn!"
4. Waarom Nasruddin achterstevoren rijdt
Nasruddin reed op zijn ezel naar school, terwijl zijn leerlingen achter hem aan liepen. Nasruddin zat achterstevoren, met zijn gezicht naar de kinderen.
"Je ziet er grappig uit als je achterstevoren rijdt!" zeiden ze.
'Als ik naar voren zou kijken, zou ik met mijn rug naar je toe rijden,' legde Nasruddin uit, 'en dat zou niet prettig zijn. Als ik naar voren zou kijken en jij voor me uit zou lopen, zouden jullie met je rug naar me toe staan, en dat zou ook niet prettig zijn. Als je achteruit zou lopen om me te zien, zou je niet zien waar je loopt en zou je waarschijnlijk vallen. Dus, dat ik achteruit rijd en naar je toe kijk, precies zoals nu,' concludeerde hij, 'is echt de beste oplossing!'
Nasruddin, zijn zoon en de ezel
Nasruddin ging met zijn zoon naar de stad. Nasruddin liep terwijl zijn zoon op hun ezel reed.
Iemand zag hen en spotte. 'Luie jongen! Waarom moet je vader lopen?'
Dus stapte de zoon af en Nasruddin ging erop zitten.
Verderop zag iemand hen en zei: 'Wrede vader, je laat je zoon lopen!' Dus reden ze samen op de ezel.
'Arme ezel, met twee ruiters!' zei de volgende persoon die ze tegenkwamen. Dus stapten ze allebei af.
'Idioten!' lachte de volgende. 'Tenminste één van jullie zou op de ezel moeten rijden!'
'Onthoud dit, mijn zoon,' zei Nasruddin. 'Je kunt het niet iedereen naar de zin maken. het is nooit goed of het deugt niet.'
De ezel van Nasruddin lenen
Een buurman vroeg of hij de ezel van Nasruddin mocht lenen. Nasruddin wilde hem de ezel niet uitlenen, maar hij wilde ook niet onvriendelijk overkomen. Dus verzon hij een excuus.
'Het spijt me, maar ik moet nee zeggen,' zei Nasruddin. 'De ezel is er nu niet; ik heb hem uitgeleend aan mijn zwager en die heeft hem nog steeds niet teruggebracht.'
Op datzelfde moment liet de ezel vanuit de stal een luid gebalk horen.
Voordat zijn buurman iets kon zeggen, keek Nasruddin hem streng aan. 'Wie ga je geloven: mij of de ezel?'
Nasruddins ezel steekt de beek over
Nasruddin was op weg naar huis van de markt, en zijn ezel droeg zakken zout.
Onderweg moesten ze een beek oversteken. De ezel gleed uit en het zout loste op in het water. Toen de ezel weer opstond, merkte hij dat zijn last lichter was en draafde hij vrolijk naar huis.
De volgende keer dat ze van de markt kwamen, droeg de ezel zakken wol. Hij besloot expres te struikelen, maar in plaats van op te lossen, absorbeerde de wol het water en woog nog meer dan voorheen.
'Je kunt niet verwachten dat je elke keer geluk hebt!' zei Nasruddin tegen de ezel.