Een blik op de islamitische vastenmaand Ramadan
Veel moslims over de hele wereld beginnen donderdag met de vasten van de heilige maand Ramadan. Dit betekent dat ze voor zonsopgang opstaan om te eten, te drinken en te bidden. Zodra de zon opkomt, onthouden moslims zich van eten en drinken, inclusief water, tot zonsondergang. Ze herhalen deze zware routine elke dag gedurende een maand.
Veel moslims over de hele wereld beginnen donderdag met de vasten van de heilige maand Ramadan. Dit betekent dat ze voor zonsopgang opstaan om te eten, te drinken en te bidden. Zodra de zon opkomt, onthouden moslims zich van eten en drinken, inclusief water, tot zonsondergang. Ze herhalen deze zware routine elke dag gedurende een maand.
Die hoeven nog niet te vasten hoor! Maar ze doen al vast een beetje mee, alsof ze de drie wijzen uit het oosten zijn
WAAROM VASTEN MOSLIMS?
Vasten is bedoeld om gelovigen dichter bij God te brengen door voortdurende herinnering, reflectie en opoffering. Dagelijks vasten, gecombineerd met vijf dagelijkse gebeden en uitgebreide avondgebeden, daagt gelovigen uit om zich te concentreren op hun daden, handelingen en gedachten, in plaats van op materiële verlangens en onmiddellijke bevrediging.
Vasten is een vereiste in de islam – een reset voor lichaam, geest en ziel. Van moslims wordt verwacht dat ze tijdens de ramadan zelfbeheersing en een diepere spiritualiteit tonen.
Het is ook een maand van dankbaarheid. Door overdag geen voedsel en water te nuttigen, worden de gelovigen herinnerd aan de minderbedeelden. Elke avond tijdens de ramadan zetten moskeeën en hulporganisaties tenten en tafels op om gratis avondmaaltijden te serveren aan de armen.
HOE VASTEN MOSLIMS?
Moslims onthouden zich gedurende de hele maanmaand van eten, drinken en roken van zonsopgang tot zonsondergang. Een slokje water of koffie, of een trekje van een sigaret, is voldoende om het vasten ongeldig te maken. Seksuele gemeenschap is ook verboden tijdens het vasten overdag, en moslims worden aangemoedigd om roddelen, ruzies en lanterfanten te vermijden.
Om zich voor te bereiden op het vasten, staan moslims op voor een maaltijd vóór zonsopgang, genaamd "suhoor". Vaak bestaat de kleine maaltijd uit groenten en fruit, thee, yoghurt, dadels en voedzame producten zoals bonen en linzen. In veel steden in de islamitische wereld wekken vrijwilligers de gelovigen voor suhoor door zingend en trommelend door de straten te marcheren.
HOE VERBREKEN MOSLIMS HUN VASTEN?
Moslims verbreken traditioneel hun vasten zoals de profeet Mohammed zo'n 1400 jaar geleden deed: met een slokje water en wat dadels bij zonsondergang. Na het gebed bij zonsondergang wordt een grote maaltijd, bekend als "iftar", gedeeld met familie en vrienden. Iftar is zowel een sociale gebeurtenis als een culinair avontuur.
KUNNEN MOSLIMS WORDEN VRIJGESTELD VAN VASTEN?
Kinderen, ouderen en zieken zijn vrijgesteld, evenals zwangere vrouwen, vrouwen die borstvoeding geven of menstrueren. Reizigers, waaronder atleten die deelnemen aan toernooien in het buitenland, zijn ook vrijgesteld van vasten.
Moslims die in landen wonen met extreem lange dagen, worden door religieuze geleerden geadviseerd zich te houden aan de vastentijden van het dichtstbijzijnde land met een moslimmeerderheid.
HOE VIEREN LANDEN MET EEN MOSLIMMEERDERHEID DE RAMADAN?
Veel landen met een moslimmeerderheid beperken de verkoop van alcohol tijdens de maand Ramadan, door te bepalen wanneer en aan wie het verkocht mag worden. In sommige landen kunnen mensen die overdag in het openbaar eten een boete krijgen of zelfs gevangen worden gezet, hoewel het naleven van de Ramadan-etiquette door niet-moslims vaak een persoonlijke keuze is en niet door de politie wordt gehandhaafd.
In de Verenigde Arabische Emiraten, waar grote westerse expatgemeenschappen wonen in Dubai en Abu Dhabi, gebruiken restaurants gordijnen om klanten die overdag eten aan het zicht te onttrekken. In Saoedi-Arabië sluiten restaurants overdag gewoon hun deuren.
WAT ZIJN ENKELE RAMADAN-TRADITIES?
Zodra de maand Ramadan is begonnen, delen moslims via sms, telefoontjes en e-mails feestelijke groeten zoals "Ramadan Mubarak" of "Gezegende Ramadan" met familie en vrienden. Een ander kenmerk van Ramadan is het avondgebed in de moskee onder soennitische moslims, genaamd "taraweeh". Egyptenaren volgen de traditie van de "fanoos", een Ramadan-lantaarn die vaak het middelpunt vormt van de iftar-tafel of te zien is in etalages en aan balkons.
Steeds vaker zien we Ramadan-tenten in vijfsterrenhotels die de hele avond door luxe en dure maaltijden aanbieden. Hoewel Ramadan een zegen is voor de detailhandel in het Midden-Oosten en Zuid-Azië, zeggen critici dat de heilige maand steeds commerciëler wordt.
Wetenschappers maken zich ook zorgen over de wildgroei aan avondtelevisieprogramma's tijdens Ramadan. In de Arabische wereld brengen soaps die een maand lang duren miljoenen dollars aan reclame-inkomsten op.
HOE VIEREN MOSLIMS HET EINDE VAN RAMADAN?
Het einde van de Ramadan wordt gekenmerkt door intense gebeden, tijdens de laatste tien nachten en in het bijzonder "Laylat ul-Qadr" of ‘de Nacht van de goddelijke maat der dingen". Moslims geloven dat God, in de Laylat ul-Qadr die gewoonlijk in de 27e nacht van de Ramadan wordt gevierd, de engel Gabriël naar de profeet Mohammed zond en de eerste verzen van de Koran openbaarde.
Allah zegt namelijk over deze nacht: ‘Voorwaar, Wij hebben hem (de Koran) neergezonden in de Waardevolle Nacht (Laylatat ul-Qadr). En wat doet jullie beseffen wat de Waardevolle Nacht is? De Waardevolle Nacht is beter dan duizend maanden.’
Vanwege de grootsheid van deze nacht is het zeer goed om de gebeden tijdens deze nacht te vermeerderen, meer lofprijzingen te verrichten, meer Koran te reciteren en natuurlijk om meer smeekbeden te verrichten. Aysja (moge Allah tevreden met haar zijn) vroeg daarom aan de Profeet (Allah’s vrede en zegeningen zij met hem) wat zij moest zeggen als de Laylatul Qadr aanbrak. De Profeet (Allah’s vrede en zegeningen zij met hem) leerde haar daarop de volgende smeekbede.
Dua Lailatul Qadr in het Arabisch:
WAAROM VASTEN MOSLIMS?
Vasten is bedoeld om gelovigen dichter bij God te brengen door voortdurende herinnering, reflectie en opoffering. Dagelijks vasten, gecombineerd met vijf dagelijkse gebeden en uitgebreide avondgebeden, daagt gelovigen uit om zich te concentreren op hun daden, handelingen en gedachten, in plaats van op materiële verlangens en onmiddellijke bevrediging.
Vasten is een vereiste in de islam – een reset voor lichaam, geest en ziel. Van moslims wordt verwacht dat ze tijdens de ramadan zelfbeheersing en een diepere spiritualiteit tonen.
Het is ook een maand van dankbaarheid. Door overdag geen voedsel en water te nuttigen, worden de gelovigen herinnerd aan de minderbedeelden. Elke avond tijdens de ramadan zetten moskeeën en hulporganisaties tenten en tafels op om gratis avondmaaltijden te serveren aan de armen.
HOE VASTEN MOSLIMS?
Moslims onthouden zich gedurende de hele maanmaand van eten, drinken en roken van zonsopgang tot zonsondergang. Een slokje water of koffie, of een trekje van een sigaret, is voldoende om het vasten ongeldig te maken. Seksuele gemeenschap is ook verboden tijdens het vasten overdag, en moslims worden aangemoedigd om roddelen, ruzies en lanterfanten te vermijden.
Om zich voor te bereiden op het vasten, staan moslims op voor een maaltijd vóór zonsopgang, genaamd "suhoor". Vaak bestaat de kleine maaltijd uit groenten en fruit, thee, yoghurt, dadels en voedzame producten zoals bonen en linzen. In veel steden in de islamitische wereld wekken vrijwilligers de gelovigen voor suhoor door zingend en trommelend door de straten te marcheren.
HOE VERBREKEN MOSLIMS HUN VASTEN?
Moslims verbreken traditioneel hun vasten zoals de profeet Mohammed zo'n 1400 jaar geleden deed: met een slokje water en wat dadels bij zonsondergang. Na het gebed bij zonsondergang wordt een grote maaltijd, bekend als "iftar", gedeeld met familie en vrienden. Iftar is zowel een sociale gebeurtenis als een culinair avontuur.
KUNNEN MOSLIMS WORDEN VRIJGESTELD VAN VASTEN?
Kinderen, ouderen en zieken zijn vrijgesteld, evenals zwangere vrouwen, vrouwen die borstvoeding geven of menstrueren. Reizigers, waaronder atleten die deelnemen aan toernooien in het buitenland, zijn ook vrijgesteld van vasten.
Moslims die in landen wonen met extreem lange dagen, worden door religieuze geleerden geadviseerd zich te houden aan de vastentijden van het dichtstbijzijnde land met een moslimmeerderheid.
HOE VIEREN LANDEN MET EEN MOSLIMMEERDERHEID DE RAMADAN?
Veel landen met een moslimmeerderheid beperken de verkoop van alcohol tijdens de maand Ramadan, door te bepalen wanneer en aan wie het verkocht mag worden. In sommige landen kunnen mensen die overdag in het openbaar eten een boete krijgen of zelfs gevangen worden gezet, hoewel het naleven van de Ramadan-etiquette door niet-moslims vaak een persoonlijke keuze is en niet door de politie wordt gehandhaafd.
In de Verenigde Arabische Emiraten, waar grote westerse expatgemeenschappen wonen in Dubai en Abu Dhabi, gebruiken restaurants gordijnen om klanten die overdag eten aan het zicht te onttrekken. In Saoedi-Arabië sluiten restaurants overdag gewoon hun deuren.
WAT ZIJN ENKELE RAMADAN-TRADITIES?
Zodra de maand Ramadan is begonnen, delen moslims via sms, telefoontjes en e-mails feestelijke groeten zoals "Ramadan Mubarak" of "Gezegende Ramadan" met familie en vrienden. Een ander kenmerk van Ramadan is het avondgebed in de moskee onder soennitische moslims, genaamd "taraweeh". Egyptenaren volgen de traditie van de "fanoos", een Ramadan-lantaarn die vaak het middelpunt vormt van de iftar-tafel of te zien is in etalages en aan balkons.
Steeds vaker zien we Ramadan-tenten in vijfsterrenhotels die de hele avond door luxe en dure maaltijden aanbieden. Hoewel Ramadan een zegen is voor de detailhandel in het Midden-Oosten en Zuid-Azië, zeggen critici dat de heilige maand steeds commerciëler wordt.
Wetenschappers maken zich ook zorgen over de wildgroei aan avondtelevisieprogramma's tijdens Ramadan. In de Arabische wereld brengen soaps die een maand lang duren miljoenen dollars aan reclame-inkomsten op.
HOE VIEREN MOSLIMS HET EINDE VAN RAMADAN?
Het einde van de Ramadan wordt gekenmerkt door intense gebeden, tijdens de laatste tien nachten en in het bijzonder "Laylat ul-Qadr" of ‘de Nacht van de goddelijke maat der dingen". Moslims geloven dat God, in de Laylat ul-Qadr die gewoonlijk in de 27e nacht van de Ramadan wordt gevierd, de engel Gabriël naar de profeet Mohammed zond en de eerste verzen van de Koran openbaarde.
Allah zegt namelijk over deze nacht: ‘Voorwaar, Wij hebben hem (de Koran) neergezonden in de Waardevolle Nacht (Laylatat ul-Qadr). En wat doet jullie beseffen wat de Waardevolle Nacht is? De Waardevolle Nacht is beter dan duizend maanden.’
Vanwege de grootsheid van deze nacht is het zeer goed om de gebeden tijdens deze nacht te vermeerderen, meer lofprijzingen te verrichten, meer Koran te reciteren en natuurlijk om meer smeekbeden te verrichten. Aysja (moge Allah tevreden met haar zijn) vroeg daarom aan de Profeet (Allah’s vrede en zegeningen zij met hem) wat zij moest zeggen als de Laylatul Qadr aanbrak. De Profeet (Allah’s vrede en zegeningen zij met hem) leerde haar daarop de volgende smeekbede.
Dua Lailatul Qadr in het Arabisch:
Betekenis van de smeekbede Lailatul Qadr: 'O Allah, U bent de Meest Vergevingsgezinde en U houdt van vergeving, dus vergeef mij.'
Na deze intense nachten van gebed wordt het einde van de Ramadan gevierd met het feest Eid al-Fitr. Kinderen krijgen vaak nieuwe kleren, cadeaus en geld. Moslims wonen de Eid-gebeden in de ochtend bij op de dag na de Ramadan.
Na deze intense nachten van gebed wordt het einde van de Ramadan gevierd met het feest Eid al-Fitr. Kinderen krijgen vaak nieuwe kleren, cadeaus en geld. Moslims wonen de Eid-gebeden in de ochtend bij op de dag na de Ramadan.
De Man in het Wit
Dit is het moment om even een ander ‘raam’ op de Islam en de Koran te openen.
Plotseling bezoekt een ‘Man in het Wit’ de profeet Mohammed.
Tussen die twee speelt zich een vraag- en-antwoordspel af. Wat is Islam? Wat is Geloof? Wat is goedheid? Wanneer is de Laatste dag?
Over dit bezoek vertelde Omar ibn al-Chattâb het volgende:
‘Op een dag zaten we bij de profeet van Allah.
Opeens kwam er een man te voorschijn,
in stralend witte kleren en met gitzwart haar.
We konden echt niet merken dat hij een lange
reis had afgelegd. Niemand van ons kende hem.
Hij ging voor de profeet van Allah zitten, met
zijn knieën tegen die van de Profeet
en met zijn handen op zijn dijbenen en zei:
O, Mohammed,
vertel me, wat is Islam?
De Profeet antwoordde:
Islam betekent dat je getuigt
dat er geen god is dan Allah
en dat Mohammed
de boodschapper van Allah is;
dat je het gebed verricht;
dat je geld geeft aan de armen;
vast tijdens de maand Ramadan;
en de bedevaart naar Mekka verricht,
als je dat kunt.
Hierop zei de man in het wit:
Dat hebt u goed gezegd!
Wij waren erg verbaasd dat hij de Profeet eerst iets had gevraagd en daarna ook nog zei dat hij het goed wist! De Profeet wist toch het beste wat de Islam was?
Daarna vroeg de man in het wit:
wat is îmân - geloof?
De Profeet antwoordde:
Dat betekent dat je gelooft
in Allah;
in Zijn engelen;
in Zijn boeken;
in Zijn profeten;
in de Laatste Dag;
en dat je gelooft dat het goede
en het slechte van Allah komt.
Dat hebt u goed gezegd, zei de man in het wit.
Toen vroeg hij:
vertel mij, wat is ihsân – goedheid?
De Profeet antwoordde:
Dat betekent dat je Allah aanbidt
alsof je Hem ziet.
Maar je kunt Hem niet zien.
Besef dat Hij jou wel ziet.
Toen vroeg de man in het wit:
Vertel mij over het uur.
De Profeet antwoordde:
daarover weet ik niet meer dan de vrager.
Daarna vroeg de man:
vertel me dan over de tekenen van dat uur.
De Profeet antwoordde:
Dat de slavin haar meester zal baren
en dat je op blote voeten lopende,
arme schaapherders, met nauwelijks
kleren aan hun lijf,
met elkaar een wedstrijd ziet houden
in het bouwen van de hoogste gebouwen.
Dit is het moment om even een ander ‘raam’ op de Islam en de Koran te openen.
Plotseling bezoekt een ‘Man in het Wit’ de profeet Mohammed.
Tussen die twee speelt zich een vraag- en-antwoordspel af. Wat is Islam? Wat is Geloof? Wat is goedheid? Wanneer is de Laatste dag?
Over dit bezoek vertelde Omar ibn al-Chattâb het volgende:
‘Op een dag zaten we bij de profeet van Allah.
Opeens kwam er een man te voorschijn,
in stralend witte kleren en met gitzwart haar.
We konden echt niet merken dat hij een lange
reis had afgelegd. Niemand van ons kende hem.
Hij ging voor de profeet van Allah zitten, met
zijn knieën tegen die van de Profeet
en met zijn handen op zijn dijbenen en zei:
O, Mohammed,
vertel me, wat is Islam?
De Profeet antwoordde:
Islam betekent dat je getuigt
dat er geen god is dan Allah
en dat Mohammed
de boodschapper van Allah is;
dat je het gebed verricht;
dat je geld geeft aan de armen;
vast tijdens de maand Ramadan;
en de bedevaart naar Mekka verricht,
als je dat kunt.
Hierop zei de man in het wit:
Dat hebt u goed gezegd!
Wij waren erg verbaasd dat hij de Profeet eerst iets had gevraagd en daarna ook nog zei dat hij het goed wist! De Profeet wist toch het beste wat de Islam was?
Daarna vroeg de man in het wit:
wat is îmân - geloof?
De Profeet antwoordde:
Dat betekent dat je gelooft
in Allah;
in Zijn engelen;
in Zijn boeken;
in Zijn profeten;
in de Laatste Dag;
en dat je gelooft dat het goede
en het slechte van Allah komt.
Dat hebt u goed gezegd, zei de man in het wit.
Toen vroeg hij:
vertel mij, wat is ihsân – goedheid?
De Profeet antwoordde:
Dat betekent dat je Allah aanbidt
alsof je Hem ziet.
Maar je kunt Hem niet zien.
Besef dat Hij jou wel ziet.
Toen vroeg de man in het wit:
Vertel mij over het uur.
De Profeet antwoordde:
daarover weet ik niet meer dan de vrager.
Daarna vroeg de man:
vertel me dan over de tekenen van dat uur.
De Profeet antwoordde:
Dat de slavin haar meester zal baren
en dat je op blote voeten lopende,
arme schaapherders, met nauwelijks
kleren aan hun lijf,
met elkaar een wedstrijd ziet houden
in het bouwen van de hoogste gebouwen.
Hierna ging de vreemdeling weg.
Ik bleef nog een tijdje bij de Profeet zitten.
Op een bepaald moment vroeg de Profeet mij:
O, Omar, weet je wie die vragensteller was?
Ik antwoordde:
Allah en Zijn profeet weten het ‘t beste.
Dat was Djabriel, zei de Profeet,
die kwam om jullie je godsdienst te leren.’
Ik bleef nog een tijdje bij de Profeet zitten.
Op een bepaald moment vroeg de Profeet mij:
O, Omar, weet je wie die vragensteller was?
Ik antwoordde:
Allah en Zijn profeet weten het ‘t beste.
Dat was Djabriel, zei de Profeet,
die kwam om jullie je godsdienst te leren.’
وَٱصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ ٱلَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُم بِٱلْغَدَوٰةِ وَٱلْعَشِىِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُۥ ۖ وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ۖ وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُۥ عَن ذِكْرِنَا وَٱتَّبَعَ هَوَىٰهُ وَكَانَ أَمْرُهُۥ فُرُطًۭا ٢٨
Het leven is verbonden met geloof en geduld
En wees geduldig met hen die 's morgens en 's avonds hun Heer aanroepen, verlangend naar Zijn aangezicht. En laat uw ogen, verlangend naar de versiering van het wereldse leven, en gehoorzaam niet degene wiens hart Wij onachtzaam hebben gemaakt voor Onze gedachtenis en die zijn verlangens volgt en wiens bezigheid zelfs verwaarlozing is.
De ene vertaling vertaalt de andere: En blijf geduldig bij hen die ‘s morgens en ‘s avonds hun Heer aanroepen en Zijn welbehagen zoeken. Laat je ogen niet niet aan hen voorbij gaan, verlangend naar de luxe van dit wereldse leven. En gehoorzaam niet hen wier harten Wij onachtzaam hebben gemaakt voor Onze godgedachtenis, die slechts hun eigen verlangens volgen en wier toestand een totaal verlies is. (18:28).
In bovenstaande vertalingen van een vers uit de Koran wordt het wereldse leven geassocieerd met versiering. De glitter en glamour van vrouwen, goud, paarden en alles waarvan mensen kunnen genieten in hun dagelijks leven. De Koran presenteert schema's van het wereldse leven door prototypische beelden te scheppen die vaste principes kunnen formuleren, namelijk dat het leven niets anders is dan één van deze dingen. Het beschrijven van het wereldse leven als niets anders dan vermaak en afleiding is bedoeld om mensen eraan te herinneren dat het huis van het Hiernamaals, een betere afleiding is voor degenen die zich Allah bewust zijn. Het laatste vers van de Koran vertelt de mensen dat als ze in Allah geloven en Hem bewust worden, hun verdienste van Hem zal komen.
De taalkundige interpretatie van CMT draait om twee uitersten. Het eerste is het fysieke domein, waar 'wereldlijk leven' wordt gekoppeld aan 'genieten', 'versiering' en 'vermaak'. Het tweede is het abstracte domein, waar deze materiële genoegens contrasteren met het geloof in Allah. De Koran benadrukt geduld bij het weerstaan van deze verleidingen. De metafoor die in dit vers wordt herkend, is ontologisch. Door een vaste uitdrukking (collocatie) te maken van (الحیاة الدنیا), (wereldlijk leven), wordt de aandacht, gevestigd op de waarde van het hiernumaals naar het hiernamaals verschoven.
Metaforen kunnen ons helpen om complexe realiteiten beter te begrijpen. Ze stellen ons in staat om nieuwe ideeën en oplossingen te ontwikkelen, of om sterke beelden op te roepen en beter te communiceren en te begrijpen wat anderen aan gedachten en gevoelens hebben.
Een metafoor is een taalfiguur waarbij een woord voor iets anders staat om een vergelijking te creëren, bijv. "de wereld is een toneel". Zo is een metafoor als een magische brug tussen woorden en beelden. Het tilt je taalgebruik naar een ander niveau, laat abstracte ideeën bloeien en maakt taal levendiger. Het verbindt het bekende met het nieuwe, als een dans van betekenis die je verbeelding prikkelt. Een simpele zin wordt een kunstwerk vol diepte en schoonheid. Een metafoorbeeld: De zon schijnt. Met metafoor: De zon strooit gouden licht over de wereld. De metafoor maakt de beschrijving levendiger en beeldender, waardoor je je een beter idee kunt vormen van hoe het zonlicht eruitziet en aanvoelt. Het voegt ook poëzie toe.
Het leven is verbonden met geloof en geduld
En wees geduldig met hen die 's morgens en 's avonds hun Heer aanroepen, verlangend naar Zijn aangezicht. En laat uw ogen, verlangend naar de versiering van het wereldse leven, en gehoorzaam niet degene wiens hart Wij onachtzaam hebben gemaakt voor Onze gedachtenis en die zijn verlangens volgt en wiens bezigheid zelfs verwaarlozing is.
De ene vertaling vertaalt de andere: En blijf geduldig bij hen die ‘s morgens en ‘s avonds hun Heer aanroepen en Zijn welbehagen zoeken. Laat je ogen niet niet aan hen voorbij gaan, verlangend naar de luxe van dit wereldse leven. En gehoorzaam niet hen wier harten Wij onachtzaam hebben gemaakt voor Onze godgedachtenis, die slechts hun eigen verlangens volgen en wier toestand een totaal verlies is. (18:28).
In bovenstaande vertalingen van een vers uit de Koran wordt het wereldse leven geassocieerd met versiering. De glitter en glamour van vrouwen, goud, paarden en alles waarvan mensen kunnen genieten in hun dagelijks leven. De Koran presenteert schema's van het wereldse leven door prototypische beelden te scheppen die vaste principes kunnen formuleren, namelijk dat het leven niets anders is dan één van deze dingen. Het beschrijven van het wereldse leven als niets anders dan vermaak en afleiding is bedoeld om mensen eraan te herinneren dat het huis van het Hiernamaals, een betere afleiding is voor degenen die zich Allah bewust zijn. Het laatste vers van de Koran vertelt de mensen dat als ze in Allah geloven en Hem bewust worden, hun verdienste van Hem zal komen.
De taalkundige interpretatie van CMT draait om twee uitersten. Het eerste is het fysieke domein, waar 'wereldlijk leven' wordt gekoppeld aan 'genieten', 'versiering' en 'vermaak'. Het tweede is het abstracte domein, waar deze materiële genoegens contrasteren met het geloof in Allah. De Koran benadrukt geduld bij het weerstaan van deze verleidingen. De metafoor die in dit vers wordt herkend, is ontologisch. Door een vaste uitdrukking (collocatie) te maken van (الحیاة الدنیا), (wereldlijk leven), wordt de aandacht, gevestigd op de waarde van het hiernumaals naar het hiernamaals verschoven.
Metaforen kunnen ons helpen om complexe realiteiten beter te begrijpen. Ze stellen ons in staat om nieuwe ideeën en oplossingen te ontwikkelen, of om sterke beelden op te roepen en beter te communiceren en te begrijpen wat anderen aan gedachten en gevoelens hebben.
Een metafoor is een taalfiguur waarbij een woord voor iets anders staat om een vergelijking te creëren, bijv. "de wereld is een toneel". Zo is een metafoor als een magische brug tussen woorden en beelden. Het tilt je taalgebruik naar een ander niveau, laat abstracte ideeën bloeien en maakt taal levendiger. Het verbindt het bekende met het nieuwe, als een dans van betekenis die je verbeelding prikkelt. Een simpele zin wordt een kunstwerk vol diepte en schoonheid. Een metafoorbeeld: De zon schijnt. Met metafoor: De zon strooit gouden licht over de wereld. De metafoor maakt de beschrijving levendiger en beeldender, waardoor je je een beter idee kunt vormen van hoe het zonlicht eruitziet en aanvoelt. Het voegt ook poëzie toe.
Er was eens een jongetje dat de hele dag op zijn trommel sloeg en er elke seconde van genoot. Nooit hield hij op. Ten einde raad probeerden de buren om hem tot bedaren te brengen.
De eerste zei: “Je trommelvliezen gaan eraan als je zó doorgaat.” Dat was tegen dovemansoren gesproken.
De tweede zei: “Het is een heilige activiteit, alleen voor speciale gelegenheden.”
De derde gaf alle buren oordopjes.
De vierde gaf het jongetje een boek.
De vijfde gaf de buren een boek met een methode om boosheid via biofeedback de baas te blijven.
De zesde liet het jongetje meditatie-oefeningen doen om hem te kalmeren. Hij moest leren: “de werkelijkheid is louter verbeelding”. Geen methode werkte.
Uiteindelijk kwam een echte soefi.
Hij keek de situatie eventjes aan, overhandigde het jongetje een hamer en zei:
“Wat zou er toch IN die trommel zitten?”
Metaforen zijn niet zomaar versieringen van de taal; het zijn essentiële middelen om goddelijke waarheden over te brengen. De Koran gebruikt metaforische beelden om abstracte spirituele concepten tastbaar, herkenbaar en memorabel te maken. Zo wordt 'licht' gebruikt om leiding aan te duiden, terwijl 'duisternis' staat voor afdwalen van het rechte pad. Door gebruik te maken van dergelijke universele ervaringen overbrugt de Koran de kloof tussen het onzichtbare rijk en het menselijk begrip.
In tegenstelling tot de metaforische beelden in de wereldliteratuur zijn Koranische metaforen universeel. "Ze zijn niet gebonden aan geografie, cultuur of ras. Iedereen, waar dan ook, kan ze begrijpen omdat ze putten uit de gemeenschappelijke ervaringen van het menselijk leven. Veel culturen gebruiken metaforen die geworteld zijn in hun eigen landschappen, mythen of folklore – rijk aan betekenis voor de lokale bevolking, maar raadselachtig voor buitenstaanders.
Neem bijvoorbeeld de berg Fuji, die in de Japanse literatuur symbool staat voor uithoudingsvermogen en innerlijke kracht. Of de Chinese draak, een symbool van macht en voorspoed in de Chinese traditie. Hoewel dergelijke metaforen krachtig zijn, verliezen ze vaak hun betekenis buiten hun culturele context. Iemand die niet bekend is met de Japanse cultuur zal de berg Fuji misschien niet direct associëren met veerkracht. Maar wanneer de Koran spreekt over licht, duisternis, een recht pad, planten, een touw of ziekte, roept het beelden op die direct herkenbaar zijn voor mensen van alle tijden en culturen. Deze metaforen overstijgen taalkundige en geografische grenzen, waardoor de boodschap van de Koran universeel toegankelijk is. In Soera al-Baqarah (2:257) zegt Allah: "Hij leidt hen uit de duisternis naar het licht"—een krachtige metafoor voor goddelijke leiding. In Soera az-Zumar (39:6) worden de ontwikkelingsstadia van een kind in de baarmoeder beschreven als "in een drievoudige duisternis"—een metafoor die medische wetenschappers tot op de dag van vandaag blijft fascineren.
De eerste zei: “Je trommelvliezen gaan eraan als je zó doorgaat.” Dat was tegen dovemansoren gesproken.
De tweede zei: “Het is een heilige activiteit, alleen voor speciale gelegenheden.”
De derde gaf alle buren oordopjes.
De vierde gaf het jongetje een boek.
De vijfde gaf de buren een boek met een methode om boosheid via biofeedback de baas te blijven.
De zesde liet het jongetje meditatie-oefeningen doen om hem te kalmeren. Hij moest leren: “de werkelijkheid is louter verbeelding”. Geen methode werkte.
Uiteindelijk kwam een echte soefi.
Hij keek de situatie eventjes aan, overhandigde het jongetje een hamer en zei:
“Wat zou er toch IN die trommel zitten?”
Metaforen zijn niet zomaar versieringen van de taal; het zijn essentiële middelen om goddelijke waarheden over te brengen. De Koran gebruikt metaforische beelden om abstracte spirituele concepten tastbaar, herkenbaar en memorabel te maken. Zo wordt 'licht' gebruikt om leiding aan te duiden, terwijl 'duisternis' staat voor afdwalen van het rechte pad. Door gebruik te maken van dergelijke universele ervaringen overbrugt de Koran de kloof tussen het onzichtbare rijk en het menselijk begrip.
In tegenstelling tot de metaforische beelden in de wereldliteratuur zijn Koranische metaforen universeel. "Ze zijn niet gebonden aan geografie, cultuur of ras. Iedereen, waar dan ook, kan ze begrijpen omdat ze putten uit de gemeenschappelijke ervaringen van het menselijk leven. Veel culturen gebruiken metaforen die geworteld zijn in hun eigen landschappen, mythen of folklore – rijk aan betekenis voor de lokale bevolking, maar raadselachtig voor buitenstaanders.
Neem bijvoorbeeld de berg Fuji, die in de Japanse literatuur symbool staat voor uithoudingsvermogen en innerlijke kracht. Of de Chinese draak, een symbool van macht en voorspoed in de Chinese traditie. Hoewel dergelijke metaforen krachtig zijn, verliezen ze vaak hun betekenis buiten hun culturele context. Iemand die niet bekend is met de Japanse cultuur zal de berg Fuji misschien niet direct associëren met veerkracht. Maar wanneer de Koran spreekt over licht, duisternis, een recht pad, planten, een touw of ziekte, roept het beelden op die direct herkenbaar zijn voor mensen van alle tijden en culturen. Deze metaforen overstijgen taalkundige en geografische grenzen, waardoor de boodschap van de Koran universeel toegankelijk is. In Soera al-Baqarah (2:257) zegt Allah: "Hij leidt hen uit de duisternis naar het licht"—een krachtige metafoor voor goddelijke leiding. In Soera az-Zumar (39:6) worden de ontwikkelingsstadia van een kind in de baarmoeder beschreven als "in een drievoudige duisternis"—een metafoor die medische wetenschappers tot op de dag van vandaag blijft fascineren.
en ander voorbeeld vinden we in Soera Aal-Imran (3:103): "En jullie stonden op de rand van een vuurput, en Hij redde jullie ervan." Hier brengt de metafoor van vuur de vernietigende vijandschap over die ooit Arabische stammen verdeelde. Elders beschrijft de Koran degenen die de waarheid verwerpen als "doof, stom en blind"—een metafoor voor hun onvermogen om de spirituele werkelijkheid te begrijpen. Dergelijke beeldspraak vindt niet alleen weerklank in verschillende culturen, maar verdiept ook de betrokkenheid van de lezer bij de tekst. Het maakt abstracte waarheden levendig en onvergetelijk.
هُوَ ٱلَّذِىٓ أَنزَلَ عَلَيْكَ ٱلْكِتَـٰبَ مِنْهُ ءَايَـٰتٌۭ مُّحْكَمَـٰتٌ هُنَّ أُمُّ ٱلْكِتَـٰبِ وَأُخَرُ مُتَشَـٰبِهَـٰتٌۭ ۖ فَأَمَّا ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِمْ زَيْغٌۭ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَـٰبَهَ مِنْهُ ٱبْتِغَآءَ ٱلْفِتْنَةِ وَٱبْتِغَآءَ تَأْوِيلِهِۦ ۗ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُۥٓ إِلَّا ٱللَّهُ ۗ وَٱلرَّٰسِخُونَ فِى ٱلْعِلْمِ يَقُولُونَ ءَامَنَّا بِهِۦ كُلٌّۭ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا ۗ وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّآ أُو۟لُوا۟ ٱلْأَلْبَـٰبِ ٧
Hij is Degene Die aan jou, o Profeet, het Boek heeft geopenbaard, waarvan sommige verzen boodschappen bevatten die op zichzelf duidelijk en precies zijn – zij vormen het fundament van het Boek – terwijl andere zinnebeeldig zijn. وَالرَسِخُونَ فِي الْعِلْمِ En zij wier kennis diep geworteld is, zeggen dat de Koran de mensen niet aanspreekt met iets wat ze niet kunnen begrijpen.
Ibn Abi Najih zei dat Mujahid zei dat Ibn `Abbas zei: "Ik behoor tot degenen die stevig geworteld zijn in de Ta'wil-interpretatie ervan." De Boodschapper van Allah (ﷺ smeekte ten gunste van Ibn `Abbas: «اللَّهُمَّ فَقِّهْهُ فِي الدِّينِ وَعَلِّمْهُ التَّأْوِيل»
(O Allah! Schenk hem kennis in de religie en leer hem de Ta'wil (interpretatie).) Ta'wil heeft twee betekenissen in de Koran: de ware realiteit van de dingen, en wat ze zullen blijken te zijn.
Allah zei bijvoorbeeld: وَقَالَ يأَبَتِ هَـذَا تَأْوِيلُ رُؤْيَـى مِن قَبْلُ En hij zei: "O mijn vader! Dit is de Ta'wil van mijn droom vroeger!" (12:100), en, هَلْ يَنظُرُونَ إِلاَّ تَأْوِيلَهُ يَوْمَ يَأْتِى تَأْوِيلُهُ Wachten zij op de Ta'wil op de Dag dat de Ta'wil eindelijk vervuld zal worden. (7:53). Dit verwijst naar de ware realiteit van de Opstanding waarover hen verteld was.
Als dit de betekenis is die bedoeld wordt in het bovenstaande vers 3:7, dan is het gerechtvaardigd om te pauzeren na het reciteren van Allahs Naam, omdat alleen Allah de ware realiteit van de dingen kent. Dus eindigt het vers:
Wat betreft zij die goed onderlegd zijn in kennis, zij zeggen: Wij geloven in deze Koran – het komt allemaal van onze Heer. Maar niemand zal zich dit realiseren behalve mensen met begrip en inzicht. (3:7).
De Koran staat bekend als het fundament van het islamitische geloof en wordt door moslims beschouwd als het meest glorieuze boek, waaruit zij leiding putten voor dit leven en het hiernamaals. De taal van de Heilige Koran is de bron van kennis van de Arabische taal,
religieuze kennis en morele lessen. Moslims geloven dat de Koran een wonderbaarlijk
boek is dat een onvergelijkbaar welsprekende retorische taal bevat die niet door mensen geëvenaard kan en zal worden. Bovendien vertelt het moslims nieuws uit het verleden, het heden en de toekomst, waardoor mensen meer kennis kunnen opdoen over wat ze in hun leven kunnen tegenkomen. Aangezien de interpretatie van de Heilige Koran - dus hoe moslims de Koran begrijpen - afhankelijk is van de religieuze of culturele context, dat wil zeggen de ruimte en tijd waarin zij zich bevinden, zijn de verklaringen van de verzen enerzijds afhankelijk van enkele bekende koraninterpretaties, terwijl er anderzijds behoefte is aan een vernieuwde betekenis.
Werelds leven
Weet dat het leven van deze wereld slechts een sport en een tijdverdrijf is, en een versiering, en een bron van opscheppen onder elkaar, en van rivaliteit binnenin Het vermenigvuldigen van rijkdom en kinderen. Dit leven is als de regen die de vegetatie voortbrengt, waardoor de landbouwers zich verheugen. Dan droogt het op en zie je het geel worden; dan wordt het gebroken stukjes stro. En in het Hiernamaals is er een zware straf, maar ook vergeving van Allah, en Zijn welbehagen. En het leven van deze wereld is niets dan tijdelijk genot van bedrieglijke dingen. (57:20).
الْفَوْزُ الْعَظِيمُ - ‘De grote overwinning op onszelf’.
Deze term wordt vaak gebruikt in religieuze en filosofische context om de idee van persoonlijke groei en deugd te beschrijven. Het concept van zelfoverwinning is een belangrijk onderdeel van de spiritualiteit, die zich richt op het bevorderen van innerlijke vrijheid en het overwinnen van negatieve eigenschappen. Het is een proces dat kan leiden tot ware deugd en spirituele groei, en is essentieel voor het bereiken van een volwaardig en gelukkig leven.
Spirituele ontwikkeling in de islam houdt in dat men de ziel koestert, zijn of haar daden in overeenstemming brengt met goddelijke principes en een diepe, persoonlijke band met Allah opbouwt. Het is een holistisch proces dat geloof (iman), aanbidding (ibadah) en moreel gedrag (akhlaq) omvat.
هُوَ ٱلَّذِىٓ أَنزَلَ عَلَيْكَ ٱلْكِتَـٰبَ مِنْهُ ءَايَـٰتٌۭ مُّحْكَمَـٰتٌ هُنَّ أُمُّ ٱلْكِتَـٰبِ وَأُخَرُ مُتَشَـٰبِهَـٰتٌۭ ۖ فَأَمَّا ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِمْ زَيْغٌۭ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَـٰبَهَ مِنْهُ ٱبْتِغَآءَ ٱلْفِتْنَةِ وَٱبْتِغَآءَ تَأْوِيلِهِۦ ۗ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُۥٓ إِلَّا ٱللَّهُ ۗ وَٱلرَّٰسِخُونَ فِى ٱلْعِلْمِ يَقُولُونَ ءَامَنَّا بِهِۦ كُلٌّۭ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا ۗ وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّآ أُو۟لُوا۟ ٱلْأَلْبَـٰبِ ٧
Hij is Degene Die aan jou, o Profeet, het Boek heeft geopenbaard, waarvan sommige verzen boodschappen bevatten die op zichzelf duidelijk en precies zijn – zij vormen het fundament van het Boek – terwijl andere zinnebeeldig zijn. وَالرَسِخُونَ فِي الْعِلْمِ En zij wier kennis diep geworteld is, zeggen dat de Koran de mensen niet aanspreekt met iets wat ze niet kunnen begrijpen.
Ibn Abi Najih zei dat Mujahid zei dat Ibn `Abbas zei: "Ik behoor tot degenen die stevig geworteld zijn in de Ta'wil-interpretatie ervan." De Boodschapper van Allah (ﷺ smeekte ten gunste van Ibn `Abbas: «اللَّهُمَّ فَقِّهْهُ فِي الدِّينِ وَعَلِّمْهُ التَّأْوِيل»
(O Allah! Schenk hem kennis in de religie en leer hem de Ta'wil (interpretatie).) Ta'wil heeft twee betekenissen in de Koran: de ware realiteit van de dingen, en wat ze zullen blijken te zijn.
Allah zei bijvoorbeeld: وَقَالَ يأَبَتِ هَـذَا تَأْوِيلُ رُؤْيَـى مِن قَبْلُ En hij zei: "O mijn vader! Dit is de Ta'wil van mijn droom vroeger!" (12:100), en, هَلْ يَنظُرُونَ إِلاَّ تَأْوِيلَهُ يَوْمَ يَأْتِى تَأْوِيلُهُ Wachten zij op de Ta'wil op de Dag dat de Ta'wil eindelijk vervuld zal worden. (7:53). Dit verwijst naar de ware realiteit van de Opstanding waarover hen verteld was.
Als dit de betekenis is die bedoeld wordt in het bovenstaande vers 3:7, dan is het gerechtvaardigd om te pauzeren na het reciteren van Allahs Naam, omdat alleen Allah de ware realiteit van de dingen kent. Dus eindigt het vers:
Wat betreft zij die goed onderlegd zijn in kennis, zij zeggen: Wij geloven in deze Koran – het komt allemaal van onze Heer. Maar niemand zal zich dit realiseren behalve mensen met begrip en inzicht. (3:7).
De Koran staat bekend als het fundament van het islamitische geloof en wordt door moslims beschouwd als het meest glorieuze boek, waaruit zij leiding putten voor dit leven en het hiernamaals. De taal van de Heilige Koran is de bron van kennis van de Arabische taal,
religieuze kennis en morele lessen. Moslims geloven dat de Koran een wonderbaarlijk
boek is dat een onvergelijkbaar welsprekende retorische taal bevat die niet door mensen geëvenaard kan en zal worden. Bovendien vertelt het moslims nieuws uit het verleden, het heden en de toekomst, waardoor mensen meer kennis kunnen opdoen over wat ze in hun leven kunnen tegenkomen. Aangezien de interpretatie van de Heilige Koran - dus hoe moslims de Koran begrijpen - afhankelijk is van de religieuze of culturele context, dat wil zeggen de ruimte en tijd waarin zij zich bevinden, zijn de verklaringen van de verzen enerzijds afhankelijk van enkele bekende koraninterpretaties, terwijl er anderzijds behoefte is aan een vernieuwde betekenis.
Werelds leven
Weet dat het leven van deze wereld slechts een sport en een tijdverdrijf is, en een versiering, en een bron van opscheppen onder elkaar, en van rivaliteit binnenin Het vermenigvuldigen van rijkdom en kinderen. Dit leven is als de regen die de vegetatie voortbrengt, waardoor de landbouwers zich verheugen. Dan droogt het op en zie je het geel worden; dan wordt het gebroken stukjes stro. En in het Hiernamaals is er een zware straf, maar ook vergeving van Allah, en Zijn welbehagen. En het leven van deze wereld is niets dan tijdelijk genot van bedrieglijke dingen. (57:20).
الْفَوْزُ الْعَظِيمُ - ‘De grote overwinning op onszelf’.
Deze term wordt vaak gebruikt in religieuze en filosofische context om de idee van persoonlijke groei en deugd te beschrijven. Het concept van zelfoverwinning is een belangrijk onderdeel van de spiritualiteit, die zich richt op het bevorderen van innerlijke vrijheid en het overwinnen van negatieve eigenschappen. Het is een proces dat kan leiden tot ware deugd en spirituele groei, en is essentieel voor het bereiken van een volwaardig en gelukkig leven.
Spirituele ontwikkeling in de islam houdt in dat men de ziel koestert, zijn of haar daden in overeenstemming brengt met goddelijke principes en een diepe, persoonlijke band met Allah opbouwt. Het is een holistisch proces dat geloof (iman), aanbidding (ibadah) en moreel gedrag (akhlaq) omvat.
هُوَ ٱلَّذِيٓ أَنزَلَ ٱلسَّكِينَةَ فِي قُلُوبِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ لِيَزۡدَادُوٓاْ إِيمَٰنٗا مَّعَ إِيمَٰنِهِمۡۗ وَلِلَّهِ جُنُودُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۚ وَكَانَ ٱللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمٗا ٤
Hij is Degene Die kalmte en rust in de (bezorgde) harten van de gelovigen neerzond, opdat zij geloof zouden toevoegen aan hun geloof (dat al in hen was). En aan Allah behoren legers van Engelen van de hemelen en de aarde. En Allah is Alwetend (over de dingen die Zijn dienaren ten goede komen), Alwijs (in Zijn bepalingen en planningen).
۞ لَّقَدۡ رَضِيَ ٱللَّهُ عَنِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ إِذۡ يُبَايِعُونَكَ تَحۡتَ ٱلشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمۡ فَأَنزَلَ ٱلسَّكِينَةَ عَلَيۡهِمۡ وَأَثَٰبَهُمۡ فَتۡحٗا قَرِيبٗا ١٨
Voorwaar, Allah's welbehagen was met de gelovigen toen zij hun gelofte aan jou onder de boom aflegden. Hij wist wat in hun harten was en (vanwege hun oprechtheid) deed Hij (innerlijke) rust en kalmte op hen neerdalen. En Hij beloonde hen met een nabije overwinning.
إِذۡ جَعَلَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ فِي قُلُوبِهِمُ ٱلۡحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ ٱلۡجَٰهِلِيَّةِ فَأَنزَلَ ٱللَّهُ سَكِينَتَهُۥ عَلَىٰ رَسُولِهِۦ وَعَلَى ٱلۡمُؤۡمِنِينَ وَأَلۡزَمَهُمۡ كَلِمَةَ ٱلتَّقۡوَىٰ وَكَانُوٓاْ أَحَقَّ بِهَا وَأَهۡلَهَاۚ وَكَانَ ٱللَّهُ بِكُلِّ شَيۡءٍ عَلِيمٗا ٢٦
(Gedenk) Toen degenen die niet geloofden met trots en hooghartigheid in hun hart - de trots en de hooghartigheid van de tijd van de onwetendheid - toen liet Allah Zijn kalmte en rust over Zijn Boodschapper en over de gelovigen neerdalen, en deed hen het woord van rechtvaardigheid nakomen. En zij hadden hier alle bevoegdheid toe en zijn er geschikt voor. En Allah is Alwetend over alle zaken.
Tot driemaal toe beschrijft de Koran de zegen van innerlijke rust en kalmte die Allah op ons kan doen neerdalen en die Sakina wordt genoemd. Sakina is een woord dat is afgeleid van sakana - tot rust, vrede of sereniteit komen.
"Sakinah", daalde neer op de profeet Mohammed en de gelovigen toen ze een bedevaart naar Mekka wilden maken. Ze kregen geen toestemming van de stamhoofden in Mekka om zeven maal om de Ka’ba te lopen maar sloten het verdrag van Hoedaibia. De Koran zegt over de vrede in de harten van de moslims: Hij is het Die de Sakinah in de harten van de gelovigen neerzond, waarmee ze geloof toevoegden aan hun geloof. (48:4/18).
Karen Armstrong merkt op: ‘Sakinah lijkt verband te houden met het Hebreeuwse Shekinah ( Bijbels Hebreeuws : שכינה ), de term voor God’s aanwezigheid in de wereld". De innerlijke vrede van de Soefi contemplatie, die plaatsvindt in het hart, bevestigt de associatie met zowel Sakinah en de Shekinah. De Sufi verwijzing naar sa-ka-na in de zin van zowel stilte en sereniteit als 'wonen' dragen bij aan de identiteit van het hart als ‘woning’ van God.
Hij is Degene Die kalmte en rust in de (bezorgde) harten van de gelovigen neerzond, opdat zij geloof zouden toevoegen aan hun geloof (dat al in hen was). En aan Allah behoren legers van Engelen van de hemelen en de aarde. En Allah is Alwetend (over de dingen die Zijn dienaren ten goede komen), Alwijs (in Zijn bepalingen en planningen).
۞ لَّقَدۡ رَضِيَ ٱللَّهُ عَنِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ إِذۡ يُبَايِعُونَكَ تَحۡتَ ٱلشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمۡ فَأَنزَلَ ٱلسَّكِينَةَ عَلَيۡهِمۡ وَأَثَٰبَهُمۡ فَتۡحٗا قَرِيبٗا ١٨
Voorwaar, Allah's welbehagen was met de gelovigen toen zij hun gelofte aan jou onder de boom aflegden. Hij wist wat in hun harten was en (vanwege hun oprechtheid) deed Hij (innerlijke) rust en kalmte op hen neerdalen. En Hij beloonde hen met een nabije overwinning.
إِذۡ جَعَلَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ فِي قُلُوبِهِمُ ٱلۡحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ ٱلۡجَٰهِلِيَّةِ فَأَنزَلَ ٱللَّهُ سَكِينَتَهُۥ عَلَىٰ رَسُولِهِۦ وَعَلَى ٱلۡمُؤۡمِنِينَ وَأَلۡزَمَهُمۡ كَلِمَةَ ٱلتَّقۡوَىٰ وَكَانُوٓاْ أَحَقَّ بِهَا وَأَهۡلَهَاۚ وَكَانَ ٱللَّهُ بِكُلِّ شَيۡءٍ عَلِيمٗا ٢٦
(Gedenk) Toen degenen die niet geloofden met trots en hooghartigheid in hun hart - de trots en de hooghartigheid van de tijd van de onwetendheid - toen liet Allah Zijn kalmte en rust over Zijn Boodschapper en over de gelovigen neerdalen, en deed hen het woord van rechtvaardigheid nakomen. En zij hadden hier alle bevoegdheid toe en zijn er geschikt voor. En Allah is Alwetend over alle zaken.
Tot driemaal toe beschrijft de Koran de zegen van innerlijke rust en kalmte die Allah op ons kan doen neerdalen en die Sakina wordt genoemd. Sakina is een woord dat is afgeleid van sakana - tot rust, vrede of sereniteit komen.
"Sakinah", daalde neer op de profeet Mohammed en de gelovigen toen ze een bedevaart naar Mekka wilden maken. Ze kregen geen toestemming van de stamhoofden in Mekka om zeven maal om de Ka’ba te lopen maar sloten het verdrag van Hoedaibia. De Koran zegt over de vrede in de harten van de moslims: Hij is het Die de Sakinah in de harten van de gelovigen neerzond, waarmee ze geloof toevoegden aan hun geloof. (48:4/18).
Karen Armstrong merkt op: ‘Sakinah lijkt verband te houden met het Hebreeuwse Shekinah ( Bijbels Hebreeuws : שכינה ), de term voor God’s aanwezigheid in de wereld". De innerlijke vrede van de Soefi contemplatie, die plaatsvindt in het hart, bevestigt de associatie met zowel Sakinah en de Shekinah. De Sufi verwijzing naar sa-ka-na in de zin van zowel stilte en sereniteit als 'wonen' dragen bij aan de identiteit van het hart als ‘woning’ van God.
